Mazen in het viskeurmerk

Bijna zes procent van de wild gevangen vis heeft een duurzaamheidskeurmerk. Maar de kritiek van onderzoekers zwelt aan. Ook bij goedgekeurde visserij is sprake van overbevissing en schade aan het leven in de oceaan.

Jop de Vrieze

 

Het geduld van visbestandenexpert Rainer Froese is op. Meer dan twee jaar lang voerde de zee-ecoloog van het Helmholtz Centrum voor Oceaanonderzoek in het Duitse Kiel een discussie met wetenschappers van het Marine Stewardship Council (MSC). In mei van dit jaar publiceerde hij dan toch zijn analyse van MSC-gecertificeerde visbestanden in het wetenschappelijk tijdschrift Marine Policy. Zijn conclusie: bijna een derde van deze visbestanden is overbevist en bovendien nog steeds onderhevig aan overbevissing. “Ik zag in MSC echt een oplossing voor de overbevissing. Maar ik ben teleurgesteld geraakt”, zegt hij.

De laatste jaren is het aantal door MSC gecertificeerde visbestanden sterk toegenomen, tot zes procent van de wereldwijd aangelande vis. Het MSC hanteert drie hoofdcriteria: vissers mogen niet meer vangen dan de zee kan produceren, ze mogen geen onherstelbare schade aan de natuur toebrengen door bijvoorbeeld bijvangst van andere vis of zeedieren, en ze moeten zich houden aan dedoor overheden gestelde wetten.

Maar na jaren van welwillendheid groeit de kritiek van wetenschappers op de werkwijze van de organisatie – en niet de minsten. Froese is de ontwikkelaar en coördinator van Fishbase, de grootste online database met informatie over zeevis, die veel wordt aangehaald door vakgenoten. Hij schreef een aantal zeer invloedrijke artikelen over overbevissing.

In 2010 schreven Jennifer Jacquet en Daniel Pauly van de University of British Columbia in Canada een vlammend opiniestuk in het gezaghebbende wetenschappelijke tijdschrift Nature onder de titel ‘Stewardship in crisis’. Pauly, een grote naam in het veld, was nota bene in de jaren negentig betrokken bij de oprichting van het MSC.

Volgens Pauly en Jacquet bleven de ecosysteembeschermende effecten van het keurmerk achter, met name vanwege te ruime criteria voor toelating. Ze hekelden de toelating van vissers die met grote schepen en over de bodem slepende netten hun vangst binnen halen. Ook zetten ze vraagtekens bij het feit dat bestanden waarvan de grootte onder het duurzame niveau ligt, gecertificeerd kunnen worden, mits de visserijcoöperatie ‘op een manier zal vissen die een herstel mogelijk maakt’. Op een duurzaam niveau is er zo veel vis en krijgen die zo veel nakomelingen dat vissers jaar na jaar, oneindig lang, evenveel vis kunnen vangen. Die jaarlijkse vangst heet de ‘maximale duurzame vangst’.

Krijgt een visserijcoöperatie een certificaat in een bestand dat onder die duurzame grootte zit, dan controleert een certificeringsinstantie een jaar later of er herstel heeft plaatsgevonden. Pauly en Jacquet noemden deze praktijk onacceptabel. Desgevraagd houden beiden vast aan hun toenmalige analyse. Pauly: ,,Voor zover ik kan overzien, is er niets veranderd, behalve dat meer mensen zich er bewust van zijn dat MSC het spoor bijster is.”

En dan was er nog onwelgevallig nieuws uit genetische hoek. Een team van wetenschappers van Clemson University in South Carolina (VS) onder leiding van Peter Marko had gecontroleerd of 36 ‘Antarctische diepzeeheken’ met MSC-keurmerk uit supermarkten dat keurmerk terecht droegen. Waren ze wel afkomstig uit het juiste zeegebied, bij de Antarctische eilandengroep Zuid-Georgia? Alleen diepzeeheken uit dat gebied, die genetisch subtiel verschillen van soortgenoten uit andere regio’s, mogen het keurmerk voeren. Ter controle vingen ze zelf diepzeeheken bij Zuid-Georgia en vergelekende DNA-code van die dieren in detail met die van de supermarktvis.

De uitkomst (gepubliceerd in Current Biology, augustus 2011): acht van de 36 supermarktvissen bleken diepzeeheken van elders. Nog eens drie waren zelfs een andere soort. De steekproef was klein, geeft Marko aan de telefoon toe: “Maar wanneer je een speld in een hooiberg zoekt, 36 draadjes trekt en een groot deel daarvan zijn spelden, is de kans groot dat het vaak voorkomt.”

Streefwaarde

MSC reageerde afwijzend. Een woordvoerder: “Ook wij hebben Antarctische diepzeeheek getest en in onze steekproef bleken alle exemplaren afkomstig uit het gecertificeerde bestand. DNA-tests vormen een vast onderdeel van onze praktijk.” MSC zegt dat het Marko’s studie wil herhalen in de supermarkten waar hij de vis kocht. Die aankoopgegevens kreeg MSC naar eigen zeggen niet.

Ook in de Canadese kritiek herkent het MSC zich niet. In januari publiceerde de organisatie een rapport, dat een maand later verscheen in Reviews in Fisheries Science. Daarin concludeerden door deorganisatie ingehuurde wetenschappelijke adviseurs dat er wel degelijk milieu-effecten zijn in gebieden waar duurzaam gevist wordt. Visbestanden laten een duidelijk herstel zien, zowel qua omvang als gezondheid. Critici waaronder Pauly waren niet overtuigd. MSC had in het onderzoek haar eigen duurzaamheidscriteria als maat genomen, terwijl ze nu juist aan de effectiviteit van die criteria twijfelen.

In eerste instantie wees het MSC ook de conclusies van Froese resoluut van de hand. Hij zou andere definities hanteren voor overbevissing. “MSC houdt zich aan de normen gesteld door de Voedsel- en Landbouworganisatie ( FAO) van de Verenigde Naties.” Dat stelt David Agnew, directeur van de afdeling die de wetenschappelijke normen voor certificatie bepaalt. Volgens die norm is een bestand pas overbevist wanneer de populatie de helft is van de duurzame bestandshoeveelheid. Tammo Bult, hoofd visserijonderzoek van Imares en de Nederlandse afgevaardigde in de International Council for the Exploration of the Sea (ICES), is het daarmee eens. “Die duurzame bestandsgrootte is een streefwaarde, omdat je er door natuurlijke variaties zoals koude winters of migratie van vis in depraktijk altijd net onder of boven balanceert.”

Op de rode lijst van Froese staan ook de schol, tong en koolvis uit de Noordzee. Daarmee raakt zijn kritiek ook de ICES, dat deze soorten als niet-overbevist aanmerkt. Bult is het daarmee niet eens. “Deze soorten worden zorgvuldig beheerd. De bestanden zijn op orde.” Froese zegt: “Iedereen is het er over eens wat overbevissing is: meer vangen dan het systeem kan produceren. Daar lijkt me geen discussie over mogelijk.”

Volgens Agnew gebruikt Froese naast andere definities ook eigen berekeningen om de duurzame bestandsgrootte vast te stellen. “In sommige gevallen komt zijn duurzame bestandsgrootte drie keer hoger uit dan ooit is waargenomen,” vertelt hij aan de telefoon. Froese geeft aan dat zijn hij zijn waardes in wetenschappelijke tijdschriften heeft gepubliceerd, en dat hij deze alleen heeft gebruikt wanneer waardes van instanties zoals de ICES ontbraken.

Herstelplan

Agnew verwoordde zijn verweer in een artikel dat hij stuurde naar Marine Policy. Het ligt momenteel bij de peer reviewers, maar MSC verspreidde het al onder journalisten. De auteurs ontkennen dat er, volgens de definitie die MSC hanteert, overbeviste bestanden gecertificeerd zijn. Wel geven ze toe dat in enkele bestanden meer dan de duurzame vangst is opgehaald. Deze vissers werken volgens het MSC met een herstelplan.

Na lezing van het artikel reageert Froese opgetogen: “Het spreekt de oorspronkelijke reactie van MSC tegen en geeft het ons feitelijk gelijk. Het stelt dat MSC populatiegroottes nastreeft die op het duurzame niveau liggen, niet de helft daarvan. Toch is het jammer dat de auteurs blijven hangen in ontkenningen. Ze moeten zich open stellen voor de kritiek.”

Schoorvoetend geeft Agnew toe wel degelijk oog te hebben voor de punten van Froese: “Het kan niet zo zijn dat wij een visserij goedkeuren en wanneer meneer Froese iets anders zegt, ons oordeel domweg intrekken. Zijn aanbevelingen nemen we niet één op één over, maar we gebruiken zijn suggesties wel in werkgroepen voor beleidsvernieuwing.”

Een deel van de kritiek, van zowel Froese als Pauly, richt zich op het certificatieproces dat MSC hanteert. Door vissers ingehuurde certificeringsinstanties zouden soepel zijn, om hun kans op nieuwe klussen te vergroten. Ruim tien jaar hield MSC zelf toezicht op de certificeerders, in 2008 besteedde het deze taak uit aan het onafhankelijke instituut Accreditation Services International (ASI). Deze instantie heeft volgens Froese met zeven werknemers te weinig capaciteit om die taak effectief uit te voeren.

Sönke Fischer, manager accreditaties voor MSC bij ASI ontkent dit. “Als ik een onbeperkt budget had, zouden we op dezelfde manier te werk gaan als nu. Wij werken op basis van vertrouwen en steekproeven.”

Recentelijk ontnamen voor het eerst certificeerders visserij-organisaties tijdelijk hun MSC-certificaat. Geschorste visserijen krijgen een aantal maanden de tijd om verbetering te laten zien, anders verliezen ze hun certificaat definitief. Vorig jaar verloren Schotse langoustinevissers hun certificaat tijdelijk, waarna ze zich terugtrokken uit het programma. In januari werd de Portugese sardinevisserij geschorst vanwege de te lage visstand, terwijl die een jaar eerder nog was gecertificeerd. In april volgde de makreel in het Noordoostelijk deel van de Atlantische Oceaan, omdat Noorwegen en de EU er niet in slaagden met IJsland overeenstemming te bereiken over vangstquota, met overbevissing als gevolg. Beide bestanden waren ook door Froese aangemerkt als overbevist.

Niet alleen de visserijen worden scherper in de gaten gehouden. Vorig jaar verloren ook voor het eerst certificeerders tijdelijk hun accreditatie, omdat ze hun werk niet goed uitvoerden. Saillant detail: een van die certificeerders, Moody Marine, schorste later de Portugese sardinevissers. Hoe vaak er certificeerders worden geschorst en wat de redenen hiervoor zijn, is nog niet openbaar. Die redenen lopen uiteen van het herhaaldelijk te laat antwoorden op vragen die bijvoorbeeld milieuorganisaties stellen, tot de incompetentie van het team. Sönke: “Op verzoek van het MSC gaat ASI vanaf volgend jaar over deze beslissingen openlijk communiceren.”

Al deze signalen wijzen erop dat het MSC de teugels aanhaalt. De organisatie lijkt zich ervan bewust dat ze nu echt resultaten moet tonen. Froese: “Het MSC heeft wetenschappers en marketeers. Die laatste groep heeft lang de eerste overheerst, maar de wetenschappers zijn nu wakker geschrokken.”

De belangrijkste vraag is of het MSC daadwerkelijk het verschil weet te maken. Om impact te hebben op de visserij moet het groeien, maar het mag daarbij de criteria niet omlaag bijstellen. Bult: “Het zou mooi zijn als het MSC de zaken in beweging zet, door de hele visserij duurzamer te laten denken. Op basis van gesprekken heb ik het vermoeden van wel, maar bewijs daarvoor is er nog niet.”

Voorlopig geven de meeste critici de organisatie nog even respijt. Oproepen tot een consumentenboycot van wild gevangen vis doet Froese dan ook niet. Hij ziet veel positiefs in de Verenigde Staten, Canada en Australië en ook in Europa gaat het de goede kant op. Een keurmerk heeft ondanks de zwakheden nog altijd waarde, vindt hij. “De kans dat je een duurzaam gevangen vis koopt is onder het MSC-logo nog altijd drie tot vier keer hoger dan zonder logo.”

Dit artikel is mede tot stand gekomen dankzij een subsidie van het Boy Trip fonds, onderdeel van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten.

‘MSC leek echt een oplossing voor overbevissing. Maar ik ben teleurgesteld.’

Visexpert Rainer Froese

FOS is ook keurmerkorganisatie voor duurzame visvangst

Naast MSC is er nog een keurmerkorganisatie: Friends of the Sea (FOS). Dit keurmerk werd eind 2006 opgericht. In tegenstelling tot MSC is het wel bereikbaar voor individuele vissers. Het is minder kostbaar, waardoor ook vissers in ontwikkelingslanden kunnen meedoen. Ook over de FOS is visbestandenexpert Rainer Froese kritisch. De organisatie werkt minder transparant dan het MSC en bovendien zijn de duurzaamheidscriteria nog ruimer dan die van MSC. Zo moet de bijvangst ‘lager zijn dan gemiddeld’ en is er minder controle op ecosysteemschade. Volgens Froese is FOS ‘laks geweest met de criteria’. Van veel bestanden ontbrak recente informatie, omdat FOS zich baseert op gegevens van maximaal vijf jaar oud. In reactie op de publicatie trok FOS de certificering van drie visbestanden in. Nu is nog 12 procent van de FOS-gecertificeerde visserijen overbevist.

Certificering van Marine Stewardship Council kost al gauw een ton

Het Marine Stewardship Council werd in 1997 opgericht naar het voorbeeld van het eerder opgetuigde systeem voor certificatie van duurzame bosbouw: het Forest Stewardship Council. Initiatiefnemers waren het Wereld Natuurfonds en multinational Unilever. Zij wilden de visserijsector dwingen anders te gaan werken. Sinds 1998 is het MSC een onafhankelijke organisatie. Een visser die in aanmerking wil komen voor een MSC-certificaat, doet daarvoor een aanvraag. Dat kan hij niet in zijn eentje, certificaten worden per doelsoort in een bepaald gebied uitgereikt aan een visserscoöperatie die op dezelfde wijze vist. De coöperatie huurt een certificerende instantie in, die onder toezicht van Accreditation Services International de werkwijze van de vissers onder de loep neemt. Tijdens deprocedure kunnen belanghebbenden commentaar inbrengen. Ook zijn er onafhankelijke peer reviewers – wetenschappers – aanwezig.

Het kan voorkomen dat vissers met keurmerk in een bepaald gebied naast niet-gecertificeerde collega’s op dezelfde soorten vissen. Die collega’s gebruiken bijvoorbeeld ander vistuig of zien deeconomische waarde van het keurmerk niet. Een certificeringsproces kost al snel 100.000 euro en betaalt zich niet altijd uit in de kiloprijs. MSC-vissers maken meestal prijsafspraken met hun afnemers, op de veiling kan de prijs soms hoger uitvallen. Wel kan een certificering marktaandeel veiligstellen, omdat grote afnemers zoals McDonalds en Wal-Mart zoveel mogelijk vis met MSC-keurmerk inkopen. Om te voorkomen dat gecertificeerde vis wordt verwisseld met ongecertificeerde vis, moeten ook handelaren en verkopers een certificaat hebben.

NRC Handelsblad

16 juni 2012 zaterdag

Jopinie @ Twitter

PHVsPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19hZHNfcm90YXRlPC9zdHJvbmc+IC0gdHJ1ZTwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX2FkX2ltYWdlXzE8L3N0cm9uZz4gLSBodHRwOi8vd3d3Lndvb3RoZW1lcy5jb20vYWRzLzEyNXgxMjVhLmpwZzwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX2FkX2ltYWdlXzI8L3N0cm9uZz4gLSBodHRwOi8vd3d3Lndvb3RoZW1lcy5jb20vYWRzLzEyNXgxMjViLmpwZzwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX2FkX2ltYWdlXzM8L3N0cm9uZz4gLSBodHRwOi8vd3d3Lndvb3RoZW1lcy5jb20vYWRzLzEyNXgxMjVjLmpwZzwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX2FkX2ltYWdlXzQ8L3N0cm9uZz4gLSBodHRwOi8vd3d3Lndvb3RoZW1lcy5jb20vYWRzLzEyNXgxMjVkLmpwZzwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX2FkX21wdV9hZHNlbnNlPC9zdHJvbmc+IC0gPC9saT48bGk+PHN0cm9uZz53b29fYWRfbXB1X2Rpc2FibGU8L3N0cm9uZz4gLSB0cnVlPC9saT48bGk+PHN0cm9uZz53b29fYWRfbXB1X2ltYWdlPC9zdHJvbmc+IC0gaHR0cDovL3d3dy53b290aGVtZXMuY29tL2Fkcy8zMDB4MjUwYS5qcGc8L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19hZF9tcHVfdXJsPC9zdHJvbmc+IC0gaHR0cDovL3d3dy53b290aGVtZXMuY29tPC9saT48bGk+PHN0cm9uZz53b29fYWRfdG9wX2Fkc2Vuc2U8L3N0cm9uZz4gLSA8L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19hZF90b3BfZGlzYWJsZTwvc3Ryb25nPiAtIHRydWU8L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19hZF90b3BfaW1hZ2U8L3N0cm9uZz4gLSBodHRwOi8vd3d3Lndvb3RoZW1lcy5jb20vYWRzLzQ2OHg2MGEuanBnPC9saT48bGk+PHN0cm9uZz53b29fYWRfdG9wX3VybDwvc3Ryb25nPiAtIGh0dHA6Ly93d3cud29vdGhlbWVzLmNvbTwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX2FkX3VybF8xPC9zdHJvbmc+IC0gaHR0cDovL3d3dy53b290aGVtZXMuY29tPC9saT48bGk+PHN0cm9uZz53b29fYWRfdXJsXzI8L3N0cm9uZz4gLSBodHRwOi8vd3d3Lndvb3RoZW1lcy5jb208L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19hZF91cmxfMzwvc3Ryb25nPiAtIGh0dHA6Ly93d3cud29vdGhlbWVzLmNvbTwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX2FkX3VybF80PC9zdHJvbmc+IC0gaHR0cDovL3d3dy53b290aGVtZXMuY29tPC9saT48bGk+PHN0cm9uZz53b29fYWx0X3N0eWxlc2hlZXQ8L3N0cm9uZz4gLSBkYXJrYmx1ZS5jc3M8L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19hdXRob3I8L3N0cm9uZz4gLSBmYWxzZTwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX2F1dG9faW1nPC9zdHJvbmc+IC0gdHJ1ZTwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX2N1c3RvbV9jc3M8L3N0cm9uZz4gLSA8L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19jdXN0b21fZmF2aWNvbjwvc3Ryb25nPiAtIDwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX2ZlYXR1cmVkX2NhdGVnb3J5PC9zdHJvbmc+IC0gVWl0Z2VsaWNodDwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX2ZlYXRfZW50cmllczwvc3Ryb25nPiAtIDE8L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19mZWVkYnVybmVyX2lkPC9zdHJvbmc+IC0gPC9saT48bGk+PHN0cm9uZz53b29fZmVlZGJ1cm5lcl91cmw8L3N0cm9uZz4gLSA8L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19nb29nbGVfYW5hbHl0aWNzPC9zdHJvbmc+IC0gPHNjcmlwdCB0eXBlPVwidGV4dC9qYXZhc2NyaXB0XCI+DQoNCiAgdmFyIF9nYXEgPSBfZ2FxIHx8IFtdOw0KICBfZ2FxLnB1c2goW1wnX3NldEFjY291bnRcJywgXCdVQS0yMTIyMzIwNS0xXCddKTsNCiAgX2dhcS5wdXNoKFtcJ190cmFja1BhZ2V2aWV3XCddKTsNCg0KICAoZnVuY3Rpb24oKSB7DQogICAgdmFyIGdhID0gZG9jdW1lbnQuY3JlYXRlRWxlbWVudChcJ3NjcmlwdFwnKTsgZ2EudHlwZSA9IFwndGV4dC9qYXZhc2NyaXB0XCc7IGdhLmFzeW5jID0gdHJ1ZTsNCiAgICBnYS5zcmMgPSAoXCdodHRwczpcJyA9PSBkb2N1bWVudC5sb2NhdGlvbi5wcm90b2NvbCA/IFwnaHR0cHM6Ly9zc2xcJyA6IFwnaHR0cDovL3d3d1wnKSArIFwnLmdvb2dsZS1hbmFseXRpY3MuY29tL2dhLmpzXCc7DQogICAgdmFyIHMgPSBkb2N1bWVudC5nZXRFbGVtZW50c0J5VGFnTmFtZShcJ3NjcmlwdFwnKVswXTsgcy5wYXJlbnROb2RlLmluc2VydEJlZm9yZShnYSwgcyk7DQogIH0pKCk7DQoNCjwvc2NyaXB0PjwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX2hvbWU8L3N0cm9uZz4gLSBmYWxzZTwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX2hvbWVfdGh1bWJfaGVpZ2h0PC9zdHJvbmc+IC0gNTc8L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19ob21lX3RodW1iX3dpZHRoPC9zdHJvbmc+IC0gMTAwPC9saT48bGk+PHN0cm9uZz53b29faW1hZ2Vfc2luZ2xlPC9zdHJvbmc+IC0gZmFsc2U8L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19sb2dvPC9zdHJvbmc+IC0gaHR0cDovL3d3dy5qb3BpbmllLm5sL3dwLWNvbnRlbnQvd29vX3VwbG9hZHMvOS1sb2dvLmpwZzwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX21hbnVhbDwvc3Ryb25nPiAtIGh0dHA6Ly93d3cud29vdGhlbWVzLmNvbS9zdXBwb3J0L3RoZW1lLWRvY3VtZW50YXRpb24vZ2F6ZXR0ZS1lZGl0aW9uLzwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX3Jlc2l6ZTwvc3Ryb25nPiAtIHRydWU8L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19zaG9ydG5hbWU8L3N0cm9uZz4gLSB3b288L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19zaG93X2Nhcm91c2VsPC9zdHJvbmc+IC0gdHJ1ZTwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX3Nob3dfdmlkZW88L3N0cm9uZz4gLSBmYWxzZTwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX3NpbmdsZV9oZWlnaHQ8L3N0cm9uZz4gLSAxODA8L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb19zaW5nbGVfd2lkdGg8L3N0cm9uZz4gLSAyNTA8L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb190YWJzPC9zdHJvbmc+IC0gdHJ1ZTwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX3RoZW1lbmFtZTwvc3Ryb25nPiAtIEdhemV0dGU8L2xpPjxsaT48c3Ryb25nPndvb191cGxvYWRzPC9zdHJvbmc+IC0gYTo3OntpOjA7czo1NToiaHR0cDovL3d3dy5qb3BpbmllLm5sL3dwLWNvbnRlbnQvd29vX3VwbG9hZHMvOS1sb2dvLmpwZyI7aToxO3M6NjU6Imh0dHA6Ly93d3cuam9waW5pZS5ubC93b3JkcHJlc3Mvd3AtY29udGVudC93b29fdXBsb2Fkcy84LWxvZ28uanBnIjtpOjI7czo2NToiaHR0cDovL3d3dy5qb3BpbmllLm5sL3dvcmRwcmVzcy93cC1jb250ZW50L3dvb191cGxvYWRzLzctbG9nby5qcGciO2k6MztzOjY1OiJodHRwOi8vd3d3LmpvcGluaWUubmwvd29yZHByZXNzL3dwLWNvbnRlbnQvd29vX3VwbG9hZHMvNi1sb2dvLnBuZyI7aTo0O3M6NjU6Imh0dHA6Ly93d3cuam9waW5pZS5ubC93b3JkcHJlc3Mvd3AtY29udGVudC93b29fdXBsb2Fkcy81LWxvZ28ucG5nIjtpOjU7czo2NToiaHR0cDovL3d3dy5qb3BpbmllLm5sL3dvcmRwcmVzcy93cC1jb250ZW50L3dvb191cGxvYWRzLzQtbG9nby5wbmciO2k6NjtzOjY1OiJodHRwOi8vd3d3LmpvcGluaWUubmwvd29yZHByZXNzL3dwLWNvbnRlbnQvd29vX3VwbG9hZHMvMy1sb2dvLnBuZyI7fTwvbGk+PGxpPjxzdHJvbmc+d29vX3ZpZGVvX2NhdGVnb3J5PC9zdHJvbmc+IC0gU2VsZWN0IGEgY2F0ZWdvcnk6PC9saT48L3VsPg==